Knaagdierenfokkerij hamstery family

De Gerbil

In de  jaren 60 werd de Mongoolse gerbil in Europa ingevoerd ze werden toe ook wel woestijnrat genoemd. Hij komt oorspronkelijk uit woestijnachtige gebieden in Mongolië.
De gerbil is pas de laatste jaren populair als huisdier. Daarvoor werd hij vooral als laboratoriumdier gebruikt.

De gerbils behoren tot de knaagdieren en zijn verwant aan de ratten en muizen. Zij danken hun naam aan  het Latijnse “gerbillus”wat “jerboa”of “jird”betekent, Engels voor woestijnspringmuis. Een gerbil is niet groot, van kop tot het begin van de start zo’n 12 cm, de gepluimde staart is ongeveer 6 tot 11 cm lang. De kop van de gerbil is vrij kort en breed, de neus weer vrij spits. Een volwassen vrouwtje weegt ongeveer 70 gram, een mannetje 130 gram. Een karakteristieke houding van de gerbil is rechtop op zijn achterpoten, met zijn staart recht achteren gestrekt. Kenmerkend voor de gerbil zijn de zwarte nagels, vijf aan elke voet. De voorpoten worden gebruikt om voedsel beet te pakken. Aan de binnenkant van het oog zit een klier die roodbruin vocht produceert. Dit vocht wordt bij het poetsen over het lichaam verspreid.

Huisvesting

Het meest geschikte onderkomen voor gerbils is een ruime aquariumbak van minimaal 80x40cm. Dek de bak wel af met een met gaas gespannen houten raamwerk om ontsnapping te voorkomen. Plaats de aquariumbak alleen niet in de volle zon de temperatuur kan hierin namelijk snel hoog oplopen.

U kunt als bodembedekking zaagsel gebruiken met wat plukjes hooi. Hierin kunnen ze fijn graven.

Voeding

Een gerbil eet voornamelijk plantaardig voer, af en toe aangevuld met wat dierlijk voedsel. Hamstervoer of een compleet gerbilvoer is daar geschikt voor. Je kunt het basis voer aanvullen met wat fruit en groente, hardgekookt ei, wat hondenbrokken of hondendiner. Geef gerbils altijd vers water.

Gedrag

Een gerbil is vooral een nieuwsgierig vriendelijk diertje. Ze zijn altijd op onderzoek uit waarbij ze graag graven. Wanneer een gerbil boos is of opgewonden dan trommelt hij met zijn achterpoten met meestal een soort roffel aan het eind. Ze praten voordurend met elkaar doormiddel van hoge, nauwelijks waarneembare piepende geluiden. Het duidelijk hoorbare piepen van jonge gerbils is een soort speelse opwinding, bij ouders heeft dit te maken met seksuele opwinding. Wanner ze angstig zijn piepen ze niet maar zijn ze doodstil en blijven stijf rechtop op de achterpoten zitten. Zitten ze niet zo stijf dan zijn ze geïnteresseerd in de omgeving. Een gerbil die op zijn gemak is gaat zich lekker zitten poetsen.

Gerbils leven oorspronkelijk in grote familieverbanden . Een gerbil die alleen zit zal ook snel verpieteren van eenzaamheid.